Bali, rondtrekken in Amerika, een verrassingreis naar Kreta, citytrips,...
We weten dat dit soort vakantie de eerstkomende jaren niet meer aan de orde is.
We gaan de avontuurlijke, hoogtempo-liggende vakanties even moeten laten wat ze waren en kiezen voor de rustige vakanties, op kindermaat.
Voor mijn 35ste verjaardag heb ik van mijn venteke een vivabox gekregen: "weekend op het platteland". We hebben vandaag geboekt met deze bon en gaan in juni 5 dagen naar Jabbeke, op 6 km van De Haan, dichtbij Plopsaland,....
Het zal een hele aanpassing voor ons zijn, zowel op het gebied van vakanties als het feit dat we een kleintje meehebben, maar we zijn er klaar voor.
Het gaf me zelf een goed gevoel.
Dus, Jabbeke, here we come (klinkt maar raar hé :-) )
zondag 14 maart 2010
Reisvoorbereiding
Vorige donderdag, namelijk 11 maart hadden we reisvoorbereiding.
Het was een welgevulde avond, waar we veel nieuwe informatie hebben gekregen over hetgeen we nog moeten doen van administratie juist voor vertrek en bij aankomst met ons venteke.
MAAR:
Het belangrijkste van heel de avond was:
Voorlopige vertrekdatum is 4 mei.
Eindelijk kunnen we naar iets aftellen.
Aftellen naar een datum die onbekend is, amai, geloof me, dat duurt een eeuwigheid.
Venteke, we komen eraan.
Het was een welgevulde avond, waar we veel nieuwe informatie hebben gekregen over hetgeen we nog moeten doen van administratie juist voor vertrek en bij aankomst met ons venteke.
MAAR:
Het belangrijkste van heel de avond was:
Voorlopige vertrekdatum is 4 mei.
Eindelijk kunnen we naar iets aftellen.
Aftellen naar een datum die onbekend is, amai, geloof me, dat duurt een eeuwigheid.
Venteke, we komen eraan.
vrijdag 19 februari 2010
Positieve courtday
Sinds twee uur deze middag weten we dat we eindelijk officieel de ouders zijn van ons zoontje.
Zalig gevoel gewoon.
Nu kunnen we echt gaan vieren en kan niemand hem nog afpakken van ons.
Als alles goed gaat mogen we hem binnen 6 weken gaan halen.
De laatste rechte lijn......
EINDELIJK!!!!!!!
Zalig gevoel gewoon.
Nu kunnen we echt gaan vieren en kan niemand hem nog afpakken van ons.
Als alles goed gaat mogen we hem binnen 6 weken gaan halen.
De laatste rechte lijn......
EINDELIJK!!!!!!!
woensdag 10 februari 2010
Courtday
Sinds gisteren hebben we onze courtday: 18 februari.
Voor degene onder ons die niet goed weten wat dit is, zal ik het eens uitleggen.
De courtday is eigenlijk de dag dat in Ethiopië voor de rechtbank wordt beslist dat wij de nieuwe ouders worden van ons venteke. Het is wel zo dat er ettelijke papieren in orde moeten zijn en dat ook de biologische mama aanwezig moet zijn om nog eens te tekenen. Wanneer deze dag vanaf de eerste keer goed verlopen is, mogen we ongeveer 5 weken later vertrekken.
Dat is wel wanneer alles goed verloopt, wat niet altijd het geval is.
Maar we blijven positief.
Als alles dus goed gaat, kan het zijn dat we vanaf 25 maart vertrekken naar ons venteke,....Eindelijk.....
Het is wel heel spannend, maar we proberen om positief te blijven denken.
Voor degene onder ons die niet goed weten wat dit is, zal ik het eens uitleggen.
De courtday is eigenlijk de dag dat in Ethiopië voor de rechtbank wordt beslist dat wij de nieuwe ouders worden van ons venteke. Het is wel zo dat er ettelijke papieren in orde moeten zijn en dat ook de biologische mama aanwezig moet zijn om nog eens te tekenen. Wanneer deze dag vanaf de eerste keer goed verlopen is, mogen we ongeveer 5 weken later vertrekken.
Dat is wel wanneer alles goed verloopt, wat niet altijd het geval is.
Maar we blijven positief.
Als alles dus goed gaat, kan het zijn dat we vanaf 25 maart vertrekken naar ons venteke,....Eindelijk.....
Het is wel heel spannend, maar we proberen om positief te blijven denken.
donderdag 4 februari 2010
Mijn weekplanning
Dinsdag ben ik op het werk gestart met start to run. Mijn eerste dag zit erop.
Nu heb ik wel een probleem. Het beste is dat je drie keer in de week gaat trainen, voor mij zou dit dan maandag, woensdag en vrijdag zijn.
Sinds december hebben we ook terug een fitnessabonnement, dus dat moeten we ook zeker doen.
Dus:
maandag, woensdag en vrijdag: start to run
dinsdag en donderdag: fitness.
Ik kan misschien een nieuwe enquette starten: hoe lang hou ik dat vol???
Och, we zien wel, de tijd gaat des te vlugger vooruit.
Nu heb ik wel een probleem. Het beste is dat je drie keer in de week gaat trainen, voor mij zou dit dan maandag, woensdag en vrijdag zijn.
Sinds december hebben we ook terug een fitnessabonnement, dus dat moeten we ook zeker doen.
Dus:
maandag, woensdag en vrijdag: start to run
dinsdag en donderdag: fitness.
Ik kan misschien een nieuwe enquette starten: hoe lang hou ik dat vol???
Och, we zien wel, de tijd gaat des te vlugger vooruit.
zondag 24 januari 2010
Vervolg van onze vakantie: dag 9
Dag 9: Canyon De Chelly & Grand Canyon
We hebben prinsheerlijk geslapen. Alvorens richting ontbijt te trekken, doen we onze vakantiehobby (foto's nemen van zoveel mogelijke verschillende nummerplaten, in de categorie Staten van Amerika).
De honden op de parking zitten er nog steeds.
Als ontbijt gaat Kriss voor de pancakes. Hij krijg drie ferme koeken voorgeschoteld, wat het ontbijt weereens tot een uitdaging maakt om alles op te krijgen. En het lukt hem telkens weer (met dank aan de weegschaal die dit verlof een oogje wou dichtknijpen).
Ik hou het bescheiden op toast met confituur.
Een tafel verder zit Big Old Mama met haar 7 zonen. Overduidelijk van Indiaanse origine, verleidelijk om te fotograferen, maar we laten het maar zo.
We trekken Canyon de Chelly in. De Grand Canyon, maar niet zo groot uitgevallen. Het is prachtig stukje natuur, en bovenal zijn we hier omzeggens alleen. Alleen op enkele Indianen en wilde paarden na.
We rijden naar verschillende uitzichtpunten en komen onderweg een joekel van een spin tegen. We weten wel dat we verderdoor nog Spiderrock zullen zien, maar het ene heeft niets met het andere te maken. De spin bezorgt ons een koude rilling, en we worden plots wat alerter tijdens het rondwandelen.
Anyway, dit natuurpark heeft veel indruk op ons gemaakt, misschien wel meer dan Grand Canyon op ons zal hebben. Daar rijden we vervolgens naar toe.
Na uren rijden wordt het avond en komen we voorbij Little Collorado, een panoramapunt beheert door de Native Americans. We gaan eens vlug over hun marktje, kopen wat op het indianenmarktje en genieten van het kolosale uitzicht.
Vervolgens rijden we het wellicht bekendste nationale park van Amerika binnen: The Grand Canyon. Het wordt aardig koud, donker en we zoeken onze gereserveerde slaapplaats op, in het park zelve.
De wegen zijn niet verlicht, en plotseling staat er een fors hert langs de baan. Fier rechtop, met een gewei waar Kim de Hert (leugenpaleis) enigszins jaloers op zou zijn. Wauw!
Het hotel (eigenlijk een Lodge) is standaard, maar de mentaliteit die er heerst zit enigzins fout. Hetzelfde kom je ook tegen in Barcelona: "Waarom zouden wij vriendelijk en beleefd moeten zijn? Waarom zou ons eten prima moeten zijn? Iedereen komt toch naar ons, de kassa draait sowieso winst!"
Het eten dat we aan de selfservice krijgen is koud en trekt op geen kl... . We betalen niet, zwieren de plateau aan kant en gaan op zoek naar een restaurant. Pech voor ons, de andere resto's hadden een lange wachtlijst en ons geduld en humeur kon dit niet meer aan.
We lopen buiten in het park, in het donker (men had ons aangeraden een zaklamp mee te nemen), als we plots enkele herten op de parking zien wandelen. Mama op stap met haar kleine bambies. Prachtig om zien, ons slecht humeur verdwijnt onmiddellijk.
Wat het eten betreft: we ondergaan ons lot en keren weer naar de slechte keuken eerder vernoemd. We spelen op veilig en kiezen de pasta. Niet echt warm, niet echt lekker, maar het kan niet allemaal super zijn. Morgen wordt gegarandeerd beter.
We hebben prinsheerlijk geslapen. Alvorens richting ontbijt te trekken, doen we onze vakantiehobby (foto's nemen van zoveel mogelijke verschillende nummerplaten, in de categorie Staten van Amerika).
De honden op de parking zitten er nog steeds.
Als ontbijt gaat Kriss voor de pancakes. Hij krijg drie ferme koeken voorgeschoteld, wat het ontbijt weereens tot een uitdaging maakt om alles op te krijgen. En het lukt hem telkens weer (met dank aan de weegschaal die dit verlof een oogje wou dichtknijpen).
Ik hou het bescheiden op toast met confituur.
Een tafel verder zit Big Old Mama met haar 7 zonen. Overduidelijk van Indiaanse origine, verleidelijk om te fotograferen, maar we laten het maar zo.
We trekken Canyon de Chelly in. De Grand Canyon, maar niet zo groot uitgevallen. Het is prachtig stukje natuur, en bovenal zijn we hier omzeggens alleen. Alleen op enkele Indianen en wilde paarden na.
We rijden naar verschillende uitzichtpunten en komen onderweg een joekel van een spin tegen. We weten wel dat we verderdoor nog Spiderrock zullen zien, maar het ene heeft niets met het andere te maken. De spin bezorgt ons een koude rilling, en we worden plots wat alerter tijdens het rondwandelen.
Anyway, dit natuurpark heeft veel indruk op ons gemaakt, misschien wel meer dan Grand Canyon op ons zal hebben. Daar rijden we vervolgens naar toe.
Na uren rijden wordt het avond en komen we voorbij Little Collorado, een panoramapunt beheert door de Native Americans. We gaan eens vlug over hun marktje, kopen wat op het indianenmarktje en genieten van het kolosale uitzicht.
Vervolgens rijden we het wellicht bekendste nationale park van Amerika binnen: The Grand Canyon. Het wordt aardig koud, donker en we zoeken onze gereserveerde slaapplaats op, in het park zelve.
De wegen zijn niet verlicht, en plotseling staat er een fors hert langs de baan. Fier rechtop, met een gewei waar Kim de Hert (leugenpaleis) enigszins jaloers op zou zijn. Wauw!
Het hotel (eigenlijk een Lodge) is standaard, maar de mentaliteit die er heerst zit enigzins fout. Hetzelfde kom je ook tegen in Barcelona: "Waarom zouden wij vriendelijk en beleefd moeten zijn? Waarom zou ons eten prima moeten zijn? Iedereen komt toch naar ons, de kassa draait sowieso winst!"
Het eten dat we aan de selfservice krijgen is koud en trekt op geen kl... . We betalen niet, zwieren de plateau aan kant en gaan op zoek naar een restaurant. Pech voor ons, de andere resto's hadden een lange wachtlijst en ons geduld en humeur kon dit niet meer aan.
We lopen buiten in het park, in het donker (men had ons aangeraden een zaklamp mee te nemen), als we plots enkele herten op de parking zien wandelen. Mama op stap met haar kleine bambies. Prachtig om zien, ons slecht humeur verdwijnt onmiddellijk.
Wat het eten betreft: we ondergaan ons lot en keren weer naar de slechte keuken eerder vernoemd. We spelen op veilig en kiezen de pasta. Niet echt warm, niet echt lekker, maar het kan niet allemaal super zijn. Morgen wordt gegarandeerd beter.
donderdag 7 januari 2010
"Aanvaardingscontract"
Twee dagen geleden kregen we een heel leuk telefoontje van Inge van Ray of Hope dat we een zoontje teogewezen kregen.
Vandaag zijn we naar Lokeren geweest om onze zoon officieel te "aanvaarden".
Het is eigenlijk toch speciaal om onze handtekening te zetten hoor.
Nu moeten we weeral wachten. Normaal zouden we tegen eind januari de datum van onze courtday kennen. En dan maar hopen dat alles in orde komt.
Als de courtday positief is verlopen, gaan er flessen knallen hoor!!!
Ik heb altijd gezegd dat ik niets zou kopen voordat we een positieve courtday hadden, maar met deze moet ik toegeven dat ik vandaag de eerste twee hemdjes heb gekocht voor onze toekomstige zoon. Ik kon het niet laten.....
Vandaag zijn we naar Lokeren geweest om onze zoon officieel te "aanvaarden".
Het is eigenlijk toch speciaal om onze handtekening te zetten hoor.
Nu moeten we weeral wachten. Normaal zouden we tegen eind januari de datum van onze courtday kennen. En dan maar hopen dat alles in orde komt.
Als de courtday positief is verlopen, gaan er flessen knallen hoor!!!
Ik heb altijd gezegd dat ik niets zou kopen voordat we een positieve courtday hadden, maar met deze moet ik toegeven dat ik vandaag de eerste twee hemdjes heb gekocht voor onze toekomstige zoon. Ik kon het niet laten.....
Abonneren op:
Posts (Atom)