Onze tweede winterdrink

Dit weekend was weer zeer goed gevuld. Het was weer feest in de straat.
We, Kriss en ik, hebben voor de tweede keer de winterdrink georganiseerd.
En al zeggen we het zelf, het was weer geslaagd.

We zijn begonnen om 8u30 met alles op te stellen. Den opbouw ging redelijk goed mits de helpende handen van de buren.


Den opbouw was klaar rond 14u.
Om 14u30 kon Marina beginnen met haar workshop. Ze heeft met enkele dames een zeer mooie alternatieve Kerstboom gemaakt.
Normaal ging ik meehelpen, maar ik moest even rusten en iets eten.
De lekkere cake die Lieke had gemaakt was natuurlijk meer dan welkom, waarvoor dank.



Om 16u stonden we alweer paraat om alles in orde te maken voor het feest 's avonds. We hadden allerlei lekkers voorzien waaronder natuurlijk jenever allerlei en voor de hongerigen lekkere frietjes, curryworsten en kippenuggets.

Zoals je kan zien aan de foto's kan het weer een geslaagde avond.








Via deze weg willen we iedereen nog bedanken voor de hulp bij het opstellen, afbreken, .... en voor het aanwezig zijn en de avond te maken tot wat het was.
Het was zeer leuk om al de toffe reacties te krijgen, hup naar de organisatie voor volgend jaar.

Meer foto'kes vind je op onze blog van de Markiezen:
http://markiezenhof.blogspot.com/

Marlies Dekkers

Het blijft toch mooie lingerie. En zeker haar nieuwe collectie.
Ik ben vorige week pas een nieuw item uit de collectie gaan kopen, maar wil al terug gaan nu ik de wintercollectie heb gezien.
En dan vooral den diene met de swarovski-steentjes......
Ik heb hem voor alle zekerheid maar op mijn Nieuwjaarslijstje gezet... Je weet maar nooit dat er iemand eens gul wil zijn.....

Wie wil er mijn Kerstman zijn???

De blaaskappelen

Gisteren moest ik naar een afscheidsfeestje van een collega.
Het feestje op zich was niets speciaal, gewoon gezellig een beetje kunnen praten met collega's buiten de ziekenhuismuren.
Het was te doen in een omgebouwde garage ergens in Borgerhout. Best gezellig, het enige nadeel was dat het toilet zich buiten bevond. Een vrouw zou geen vrouw zijn indien ze op een avond niet minder dan twee keer per avond een sanitaire stop zou hebben. Ik ben dus een vrouw....... Het was f***ing koud,....

Maar dat wou ik eigenlijk helemaal niet vertellen.
Ik had een collega beloofd om haar naar huis te brengen, naar Berchem.
Omdat ik chauffeur was, had ik, buiten een lekkere Leffe om 20u niets meer gedronken. Nogal een geluk bleek achteraf, want ergens ter hoogte van de Singel mocht in stoppen. Het stond er vol met flikskes, den ene al een beetje vriendelijker dan den andere natuurlijk.
Den diene die ons wou tonen waar we moesten stoppen was wel een beetje TE. Hij stond daar maar met zijn stokske te zwieren (zijn lichtje hé....), ik stopte, maar volgens hem een beetje te vroeg. Zo een pretentie dat diene had. Ik denk dat sommige flikken da leren op 't school.
Raamke laten zakken, en een ander flikske kwam. "Hebt U gedronken Mevrouw?" (hij zei mevrouw tegen me...)
"Ja, Meneer, ik heb een Leffeke gedronken, maar wel 5 uur geleden" (Ik mag nie liegen van mijn mama)
"Zou U eens willen blazen?"
"Ja, meneer"

Ikke blazen op diene zijn pijpke.... Tot hij zei:"nog enkele seconden...."

SAFE!!!!!!

"Dank U Meneer, da is mijnen eerste keer...."

Maar ik heb niets gekregen.

Gierigaards......

Dag 8: Canyon the Chelly

We worden wakker en voelen ons beide geradbraakt. Het lijkt ons een duur hotelpark, maar dan mogen ze gerust eens wat investeren in goede matrassen.

Voor de deur ligt The Daily News op ons te wachten (een lange smalle krant waarop Obama op de voorpagina iets belangrijks heeft gezegd ivm Afghanistan) en we zoeken Starbucks op voor het ontbijt.

Op het terras verdiepen enkele mannen in kostuum zich in the financial pages, maken notities en spreken en passant af voor "een golfke te doen".
Een meisje komt met haar hondje voorbij en één der mannen zegt: "Nice Sneakers, Lisa".
Waarop Lisa uiterst beleefd antwoordt: "Thank you, mr. Greason" en vervolgens een koffietje gaat kopen en haar hond buiten laat wachten. Een scène zo uit een film geknipt.

De auto brengt ons vandaag richting Chinle, een stadje in het reservaat van de Navajo Indians. Om daar te geraken moeten we eerst door een ander reservaat, dat van de San Carlos (gekend van Fort Apache).

Het landschap wordt opnieuw "rotsig". De wegen gooien zich als een schoenveter langs bergen en dalen, kruipt over riviertjes en duikt in tunnels en onder bruggen.

Er rijdt al geruime tijd een beige pick-up achter ons aan. Plotseling zien we in de spiegel rode en blauwe flikkerlichten die gemonteerd zijn aan de binnenkant van het dak van de wagen. Jep, de sheriff heeft ons te stekken!

Een beetje zenuwachtig stoppen we de wagen, opent Kriss het raam en legt hij beide handen op het stuur. Een uiterst vriendelijk officer vraagt onze papieren. Hij wil weten of ik gedronken heb, of dat we aan sightseeing deden.

Hij vindt het speciaal dat we van België zijn, vraagt onze volgende bestemming en zegt ons dat we de namen van de steden moeten uitspreken zoals de Indianen (Sjinlie!). Hij wenst ons nog een goede vakantie en laat ons gaan.

Enkele mijlen later besluiten we een kleine omweg te maken langs het Petrified Forrest, ons eerste Nationale Park. Een groot dor landschap ligt vol met versteende bomen. De geschiedenis heeft hier sporen nagelaten van de eerste generatie Dino's.


Toen route 66 the road to be was, was Petrified Forrest en The Painted Rocks de attractie van de streek. Een motel met stenen wigwams dateert nog uit die tijd.

Het schemert als we het park verlaten en we hebben nog aardig wat mijlen te rijden. Het verkeer wordt minder druk en de gps leidt ons naar rustige banen. Banen waar geen verlichting is en we af en toe schrikken als we plots een paard los naast de baan zien staan of het kadaver van dode coyotes zien liggen.

Het laatste uur rijden we in "pikkendonker" en we halen dan ook opgelucht adem als we Chinle binnenrijden.

We vinden snel ons hotel en zijn gecharmeerd door het vriendelijke en goedlachs hotelpersoneel die allemaal zonder twijfel Native Americans (Ze willen niet meer Indianen worden genoemd) zijn.

Maar niet alleen het personeel, ook de inrichting kan ons charmeren: hout en tapijt, gezelliger dan hier kan je het niet vinden.
Het is 21u30 en we hopen dat de keuken nog open is. "Geen probleem", zegt een mollige squaw (haar totem: "Forse Bizon"), "je kan eten bestellen tot 22u00, je hebt dus nog 1,5 uur de tijd".
Zonder het te weten zijn we een andere tijdzonde ingereden. Voor één avondje mogen we onze klok verzetten. We eten zeer lekker, drinken alcoholvrij bier (alcohol is verboden in het reservaat, het bij je hebben kan al een aardige straf opleveren) en zoeken onze knusse kamer op.

Twee honden houden wacht op de parking.

Deze plaats ademt ook weer authentiek Amerika uit. Zalig!

Dag 7: Phoenix - Scottsdale

Vandaag is het zondag, en net zoals in Europa is dat een rustdag, en dat is er aan te merken. Veel is gesloten, toch in Yuma alleszins. Het doorkruist een klein beetje onze geplande dagindeling.

Bij wat rondrijden in de "stille" stad ontdekken we de oude gevangenis. Een parel van een stukje plaatselijke geschiedenis, te mooi om te laten liggen.



We toeren verder en gaan richting Phoenix (bekend van zijn wereldberoemde Univ), meer bepaald naar Scottsdale. Er schijnen daar enkele grote "shoppingmalls" te zijn, en Kriss kan wel enkele nieuwe jeansbroeken gebruiken.

We hebben al snel door dat er in Scottsdale geld zit, wat ons betreft moet het hier het Knokke van Arizona zijn. Dure wagens, chique volk, ... en de prijzen in de winkel zijn er dan ook naar.

Het shoppingcenter bestaat eigenlijk uit meerdere centra, wij houden het bescheiden bij één en merken dan al dat ze het in Amerika weer eens groot zien. Wijnegem shoppingcenter is echt wel een "pisserke" om het zo uit te drukken.

Opvallend is ook wel dat alles weer in overtreffende trap wordt getoond: groots, veel licht, veel water, en veel show. Het is iets dat dikwijls terugkomt en daar schijnen Amerikanen dus wel gevoelig aan te zijn.

Buiten de winkels en eetgelegenheden zijn er ook bioscoopzalen ("theatres") in deze megacentra.
Kriss vindt ondertussen 2 broeken voor een behoorlijke prijs (hij is geen merkenman, en het kostte dan ook ff moeite om geen duur - lees snobmerk - te vinden).

Voor mij slaat het shoppen wat tegen, men mikt hier duidelijk op de welgestelde Amerikaanse girls met maatje Xs. En zeggen dat Amerika volloopt met volslanken meiden. Maar niet hier.

Het is donker als we ons hotel gaan opzoeken, en de gps stuurt ons richting Hilton. Het duurt ff eer we terechtkomen waar we moeten zijn. Het is een motelpark met duidelijk de betere kamers. Maar achteraf zal blijken ook de kamer met het slechtste bed. Auw, onze rug!

In de buurt zien we een gezellig plekje om te eten, maar ook hier loopt de chi-chi er weer af. De dienster trekt een pruillipje als we "maar" bier bestellen (ze had ons daarvoor de wijnkaart met superdure flessen in handen geduwd). En ook het feit dat we één steak voor ons tweetjes bestellen, is duidelijk een snee in haar portemonnee (ze staan tenslotte allemaal op percent).

We krijgen een lekkere steak, met ... macaroni en kaas! Een geluk dat ik weeral apart groenten bijgevraagd heb, anders waren er weeral geen vitaminens aanwezig. Aan de tafel naast ons zit een kerel waar je geen ruzie mee wil hebben, een rauwe (!) steak te eten. De steak is groot en meneer verobert hem langzaam maar zeker. Het ziet er niet zo smakkelijk uit.

Sneller dan voorzien staan we terug buiten (zoals al eerder gezegd: Amerikanen ken niets van gezellig tafelen, voor hen is het goed als het maar snel en veel is).

's Nachts vloeken we op het bed, we duwen het meubilair aan de kant en installeren ons op de vloer. 's Morgens zijn we geradbraakt, gelukkig hebben we maar éénmaal zo een voorval gekend.
Morgen trekken we naar de Indianen!

Een compliment?!?!

"Amai, jij had wel nen dikke kop hé"
Dat kreeg ik enkele dagen geleden te horen van mijn echtgenoot na het zien van deze foto.
VOOR

NA

Tja, geheel ongelijk had hij nu ook weer niet. Nu is mijn hoofd inderdaad wel wat kleiner...

Dag 6: Yuma

Alvorens gelijk de auto in te stappen richting Yuma, duiken we terug de oude stad van San Diego in. We ontbijten daar, en verwachten elke minuut dat Clint Eastwood of Lucky Luke van achter de hoek komt gestapt. Het is er zo "Western".

Ons ontbijtje kiezen we gezond (jaja, soms kan het) en we genieten van de livingroom dewelke de stijl is van het eethuisje. De dienster is een alternatieve meid die wel een babbeltje voor ons over heeft.

We rijden vervolgens naar het Balboa-park om daar nog wat kiekjes te nemen van de mooie oude spaanse architectuur. Met een beetje pijn in het hart (San Diego nodigt zo uit om langer te blijven) volgen we onze roadbook.

We kiezen niet voor de rechtstreekse route, maar gaan via een mooie omweg naar Yuma. We rijden de ruwe natuur in en hoe verder we landinwaarts trekken hoe schraler en droger het landschap wordt.

We zijn op weg naar Borego Springs een dorpje dat precies is weggelopen uit "The Flying Doctors". Onderweg geniet Kriss van een lekkere cheeseburger in een dorpje aan een meer.Ik eet zoals gewoonlijk zo goed als niets, enkel eens proeven van Kris zijn eten.
Vermoedelijk zijn we hier de enigste buitenlandse toeristen. De rest zijn een groepje oude bikers en mobilhome-toeristen die komen vissen en bbq'en. In deze resto spelen ze wienerwalsjes en kan je schnitzel eten, best wel schattig.


Een tafel verder zitten mister en misses Cowboyhoed (en met een forse broeksriem van Texas). Ze bidden voor het eten en bedanken de dienster (Yeah, thanx ma'am!). Later komen we dat koppel terug tegen die ons dan hartelijk begroeten alsof we al jaren de beste vrienden zijn en roept(!) op het einde van onze chat "Welcome to America". Het blijft een volkje apart. Hun familie blijkt van Texas, maar zelf zijn ze van Californische origine.

We toeren enkele uren voort en komen in de vallei van Borrego Springs. Eén kruispunt, één bank, één winkel, één snackbar en één café. De rest zijn losstaande huisjes verspreid over de vallei. In totaal wonen er 3000 mensen, maar we hebben er maar 9 gezien.

We drinken er in een donkere bar onze regular and diet coke (een beker weer zo groot als een zwembad) en verbazen ons over dit dorpsfenomeen. Aan de toog staat een vrouw dronken te worden, en een vaste caféklant profiteert hiervan om zich over haar te ontfermen. Succes beide!

We rijden de vallei uit, richting grote baan naar Yuma. We rusten ff uit op een lege parking, als er plots een grote truck komt aangereden. De uitgelezen moment, we willen zo een groot baanmachine wel eens van binnen zien.


De chauffeur is uiterst vriendelijk, en showt zijn hondje en zijn truck. Die kerels zijn zo fier op hun rijdende salon dat ze ons met plezier binnen roepen. Wauw, wat een ruimte inside, onze Europese chauffeurs zouden jaloers worden (maar die moeten dan ook geen 4 weken onderweg zijn met een lading).

Later zal Kriss op een andere parking, terwijl ik naar het toilet ben, nog eens een chauffeur aanspreken (één van Canadese origine) die een nog grotere truck heeft. Hij heeft ook een hondje als gezelschap, en showt ook weer zijn truck langs binnen.

Het valt ons ook dat de agent in San Diego (de dag voordien) niet had overdreven, de politie in de Staat Arizona is superactief met het opschrijven en achtervolgen van snelrijders. De ene keer houden ze opvallend wacht aan de kant van de weg, maar dikwijls staan ze ook verborgen in en achter struikjes, zodat ze pas zichtbaar worden als je voorbij rijdt.

Het is al een uurtje donker als we Yuma binnenrijden. We zoeken ons motel op, eten daar en hebben een grappige babbel met Ashley, een jonge dienster met tattoos die graag op huwelijksreis wil gaan naar België ("met al dat bier zou ik alle dagen dronken worden").

In de bar zijn enkele cowboys zich op het podium aan het installeren, en een weinig mensen komen naar het optreden kijken. Het is zaterdag, uitgangsavond, maar we zijn te moe en zoeken onze motelkamer op. Tenslotte hebben we al een hele dag country-muziek gehoord in de auto.