Het verloren gedicht

Neen, ik ga hier geen gedicht neerschrijven, zo poëtisch ben ik echt niet aangelegd.

Het verloren gedicht is een B&B in Bellegem waar we binnen drie weken naartoe gaan. Ik kijk er enorm naar uit, eindelijk eens een beetje rust.
We zijn tegenwoordig weer van her naar der aan het hollen en tijd voor onszelf is weer ver te zoeken.

Ik wou dat het al april was, een dagje naar Kortrijk, een dagje Rijsel,... We zien nog wel wat we gaan doen, maar ik wou dat het al morgen was.

18 maanden later

18 maanden na onze verhuis komt het er eindelijk eens van:

donderdag ga ik kijken voor glasgordijnen en overgordijnen.

Sorry buren, maar jullie gaan niet meer kunnen zien wat we aan het doen zijn.

contract

Het is vanaf nu officieel,
ik heb mijn krabbel gezet onder mijn nieuw contract:
vanaf 1 april vervul ik mijn nieuwe functie.

vrijdag den 13de toch geen ongeluksdag

Een tijdje geleden was er op het werk een interne vacature voor een plaats als adjunct hoofdverpleegkundige.
Zoals sommige onder jullie misschien weten zit ik nu in mijn tweede en laatste jaar kaderopleiding. Dit is eigenlijk een opleiding voor leidinggevende in de verpleging.

Ik heb meegedaan aan de vacature en moest gisteren, vrijdag den 13de op gesprek.
Ik heb enkele zeer dubbelzinnige vragen onvoorbereid moeten oplossen. het waren geen kennisvragen, maar vragen over personeelsbeleid, patiëntenbeleid, organisatorische problemen,...

Blijkbaar waren de antwoorden naar hun zin, want ik heb ineens het antwoord gekregen dat ik vanaf 1 april de functie als hoofdverpleegkundige mag uitoefenen.

Het doet deugd om eindelijk resultaten te zien voor het jarenlange studeren dat ik al achter de rug heb.

En wie weet, als alles goed gaat, binnen twee jaar een job als adjunct-hoofdverpleegkundige,.....

Af en toe mag ne mens eens dromen hé.

To be continued.....

Urban Legend of niet?

Ik heb vandaag een raar verhaal gehoord. Het gaat de ronde dat het waar is, maar voor mij lijkt het eerder een urban legend verhaaltje.

Het verhaal gaat als volgt:

De dochter van een vriendin van de moeder van mijn vriendin (amai, ben je nog mee) ging samen met een leeftijdsgenoot op stap.
De dag nadien had het meisje verschrikkelijk veel uitslag rond haar mond. Ze ging naar de arts, die nam er een cultuur van om te zien welke bacterie het was.
Enkele dagen later moest het meisje terug naar de huisarts voor de uitslag en deze was niet zo aangenaam. De uitslag bleek afkomstig te zijn van een bacterie dat enkel te vinden was op lijken.
De politie werd erbij gehaalt en het meisje moest vertellen wat ze die nacht allemaal gedaan had.
Ze had inderdaad staan kussen met een jongen. Deze had gevraagd of ze niet mee ging naar zijn appartement, maar dat had ze geweigerd.
De jongen had dan wel zijn gsmnummer gegeven.
De politie heeft het nummer opgezocht en zijn de jongen/man een bezoekje gaan brengen.
En wat blijkt???
In zijn appartement waren twee lijken aanwezig......

Het verhaal trekt sterk op een Urban Legend dat ik ken.

Is het waar of niet??? Wie zal het zeggen....

adoptieland staat op zijn kop

Het is niet te doen wat je tegenwoordig allemaal hoort over problemen in de adoptiewereld.
Ik ga het eens even opnoemen. Als ik iets vergeet, aarzel niet om het me te zeggen.

* sluiten van Horizon
* sluiten van de wachtlijst voor Ethiopië bij adoptiebureau Ray of Hope. Deze is nu terug open voor een beperkt aantal mensen.
* de hele affaire met senator Schelfhout
* adoptiebureau kleine Mirakel die adopties doet vanuit Kazachstan heeft gezegd op zijn blog om voorlopig te stoppen door onenigheid met het FCA. Ze hebben dit bericht intussen van hun website gehaald, maar meer is er nog niet geweten, ze aanvaarden ook geen nieuwe dossiers meer.
* FIAC sluit zijn wachtlijst voor Ethiopië.
* Ray of Hope onderhandelt met 2 nieuwe weeshuizen zodat er meer adopties kunnen gedaan worden, zijnde het niet dat nu de rechtbank in Ethiopië niet kan volgen waardoor de wachttijden daar weer oplopen. Voorheen was het ongeveer drie maanden wachten na toewijzingen, nu loopt dit op tot ongeveer vier a vijf maanden.

Voila, da is hetgeen ik voorlopig weet. Dat is volgens mij al meer dan genoeg.

Het is misschien zeer egoïstisch, maar ik ben blij dat we reeds een jaar op de wachtlijst staan, al geeft dat nog geen garanties natuurlijk.
We zullen blij zijn dat we ons kindje thuis hebben, al weten we maar al te goed dat de kans zeer groot is dat het nog niet voor dit jaar zal zijn.

Het wachten begint toch wel door te wegen met momenten hoor.

Senator Schelfhout

Het is een schandaal, meer kan en wil ik er niet over zeggen.
Wat je allemaal al niet gedaan krijgt als je voldoende personen kent hé.