het loopwerk

We zijn momenteel volop bezig met het verzamelen voor de documenten voor ons dossier.
Ik moet eerlijk toegeven dat het tot hiertoe redelijk vlot verloopt.
Deze morgen hebben we bloed laten trekken (voordeel als je werkt in een ziekenhuis, dan doe je dat zelf bij je venteke), nu enkel nog wachten op den uitslag. Morgen ga ik naar de belastingen en 's avond naar het gemeentehuis met ons twee. Als ik ergens problemen verwacht is het wel op het gemeentehuis, maar dat zijn zorgen voor morgen.
Als dat dan alles achter de rug is, hebben we volgens mij, alle papieren kunnen verzamelen en kunnen we al een afspraak maken bij de notaris om alles te legaliseren.
Ik hoop dat we dit tempo kunnen volhouden, dan is ook dit vlug achter de rug en kan het wachten beginnen.....

opritdrink

Gisteren was het dan zover: onze opritdrink.

In totaal gingen er 57 personen komen. De dag zelf hebben er enkele zieken afgebeld (nog veel beterschap aan dezen) en zijn er dan weer velen gekomen per toeval. Mensen die voorbij kwamen, etentje hadden met mensen die wel uitgenodigd waren en na het eten nog iets kwamen drinken,..... Kortom, meer volk dan mensen.

De eerste mensen zijn aangekomen rond 15u en de laatste zijn vertrokken rond 1u30 .

De commentaar die ik hier en daar heb gehoord was zeer positief. Het positieve was ook te merken aan de hoeveelheden eten en drinken dat is verbruikt. Even een opsomming:

* 9 kg frieten
* 64 hot-dogs
* 5 l verse tomatensoep a la sanne met 750 gr bollekes (mmmmmmm)
* 4 l chocomelk
* 4 l koffie
* 2 bakken bier (33cl)
* 9 flessen jenever
* 3 l witte wijn
* 2l rode wijn
* 24 fleskes cola
* 4 flessen cola light
* zeer weinig water
* 1 bananencake, kriekencake,brownies, marmercake
* 1 kg tiramisu
* ...

Conclusie: er is goed gegeten en gedronken zou ik denken.

Lieke heeft gelukkig veel foto'kes getrokken, Kriss en ik hadden achteraf gezien daar echt geen tijd voor. Van zodra we de foto's hebben ga ik er enkele op den blog zetten, maar nu kan ik er al één opzetten: de garage klaargemaakt zonder volk

Vandaag zondag hebben we enkele uren bezig geweest met alles op te ruimen, maar op zich niet erg, we waren voldaan, we hebben een zeer geslaagd feestje achter de rug.

het verloop van ons intake-gesprek

Gisteren hebben we onze intake gedaan zoals je kan lezen in het voorbije bericht.
Ik had toen niet veel tijd, maar wou toch een klein berichtje schrijven, maar nu volgt de volledige uitleg.

Om 19u werden we verwacht bij ROH. Door het drukke verkeer zijn we vroeger vertrokken en waren we natuurlijk veel te vroeg ter plaatse.
Geen nood, we werden ontvangen door een zeer vriendelijke dame die zich voorstelde als Erika en die het gesprek met ons leidde.

Eerst kregen we nog een beetje algemene info over Ethiopië.
Daarna werd ons wegwijs gemaakt in de papiermolen die we bij elkaar moesten zoeken. Al bij al valt het precies beter mee dan we hadden gedaan, maar we zullen wel zien hoe het verloopt als we er éénmaal aan beginnen.

Na dit alles de belangrijkste vragen: voorkeursleeftijd en -geslacht.
De leeftijd waren we over eens: 0-2j, over het geslacht dachten we eens te zijn.
Voor mij was het gelijk, Kriss had altijd graag een meisje gehad. Bij het horen van deze vraag zweeg ik wijselijk en keek ik richting Kriss.
Toen we ook hoorden dat de wachttijden voor een meisje gemakkelijk kunnen oplopen tot 3 jaar moest ik toch even slikken. Maar dan nog stond ik achter hetgeen Kriss graag had, je bent tenslotte met twee. Vlugge wisseling van blikken en het besluit was geen voorkeur. Jongen/meisje, wat is het verschil, een kind is een kind.

Met onze voorkeur zouden we naar een wachttijd opkijken tussen de 18 maanden en 30 maanden in het slechtste geval.

Nadien moesten we nog wat papieren ondertekenen, nog een beetje nagepraat en toen vertrokken we weer huiswaarts.
Toen ik op de klok keek verschoten we wel, het was al 20u20. We waren bijna 1u45min binnen geweest. De tijd vliegt als je je ergens goed voelt.

In de auto gekomen hebben we de grootouders in spe even het nieuws vertelt en heel de weg naar huis nog veel gepraat natuurlijk.

Het is nog lang, maar toch hebben we het gevoel dat het einde van de reis eindelijk een beetje in zicht is, gelukkig maar....

op de wachtlijst

Het is zover, sinds vandaag staan we officieel op de wachtlijst bij Ray of Hope.
Onze voorkeur is een kindje tussen 0 en 2,5 jaar zonder voorkeur van geslacht.
Op welke plaats we juist staan weet ik niet meer, maar ik dacht op 126. Op de hoeveelste met onze voorkeur weet ik niet, heb nog geen tijd gehad om het na te kijken.
We weten wel dat het lange wachten nu kan beginnen, maar toch is het een zalig gevoel.
De papierenslag kan beginnen.

voorbereiding

Jaja, nog enkele nachten slapen en onzen opritdrank kan starten.
We hebben toch wel wat werk gehad, lichtjes ophangen, alles wegruimen,....
Het resultaat mag er best wezen, we zijn content. Nu nog hopen dat de mensen (de teller staat momenteel op 57 mensen) het een beetje gezellig vinden.
Foto's volgen.

mijn eerste werkdag

Jaja, op een zaterdag ben ik voor de eerste dag na 2 weken terug gaan werken. Op zich niet zo lang thuis natuurlijk, maar toch.
Het was met gemengde gevoelens dat ik deze morgen zeer vroeg uit mijn bed kwam. Kan niet zeggen dat ik er naar uit keek, eerder beetje bang.

Waarom?

1. Omdat ik de dagen voordien niets anders deed dan slapen. Sommigen zullen dan spontaan denken dat ik gewoon een luie trien ben, maar die zitten fout (deze keer toch). Ik denk dat ik toch nog wel last had van de narcose, ook al was het maar zo een korte. Ik ben helemaal niet gewoon om medicatie te nemen, dus zal alles wel wat langer in mijn lichaam zitten zekers.
2. Omdat fulltime werken bij ons niet niets is. Het is met momenten toch wel surieus uit de pijp komen. Ik was bang dat ik het nog niet ging aan kunnen.

Anderzijds was ik wel blij om iedereen terug te zien en eindelijk terug onder de mensen te komen.

En, wat bleek: na een paar uur zat ik er al terug helemaal in en was ik blij dat ik er was.
Na acht uur was ik wel verschrikkelijk moe, maar toch had ik een voldaan gevoel.
Hoe dom kan ne mens zijn om zoiets te zeggen na een dag te mogen gaan werken?

Koppen

Ik heb daarjuist met heel veel ongeloof naar koppen gekeken en dan meer bepaald naar de extra uitleg bij de uitzending over de Bulgaarse kinderen.
Nu zijn ze maar af en toe met een flash back naar het programma teruggegaan en moest me soms verplichten om te blijven kijken.
Heb eigenlijk spijt dat ik het programma toen niet gezien heb. "Spijt" is misschien niet de juiste woordkeuze, maar toch.
Ik begrijp wel dat de Bulgaarse ambassadeur in België zei dat het gemanipuleerd is en onjuist. Dat is ook het enige dat hij kan doen, proberen om de feiten te ontkennen.
Laat het dan ook voor 75% zo zijn, dan nog is het te mensonwaardig.
Je kan je niet inbeelden dat dit nog bestaat in deze wereld.
Zelf moet ik dagelijks mensen verzorgen door mijn werk. Ik begrijp dat het financiële soms je gemoed omlaag haalt en je je afvraagt "waarom". Maar dat kan even zijn, maar niet blijven duren. Mensen toch, je bent met levende wezens bezig, met mensen van vlees en bloed, die gevoelens hebben net als iedereen.
Zou hier nog veel ongeloof kunnen neerschrijven, maar de personen die het gezien hebben weten nu al wat ik bedoel.

PS: heeft er iemand de uitzendig van toen opgenomen? Is er een manier dat ik die toch te zien zou krijgen? Via pc wil me niet lukken. Merci alvast.